De recente berichten over de ontsporende begroting zijn verontrustend. De reactie van PS en cdh jammer. Het is geen tijd voor taboes, ook niet voor één van de pijlers van onze welvaartsstaat: onze sociale zekerheid.
Onze begroting is ontspoord door twee factoren: de afspraken gemaakt door Paars onder de regeringen Verhofstadt en de economische crisis.
Paars werd ondermeer gebouwd op volgend compromis: De liberalen kregen hun notionele intrestaftrek (het ingewikkeld en immens kostelijke belastingsvoordeel voor bedrijven), de socialisten kregen een stijging van de uitgaven in de gezondheidszorg van 4,5% bovenop inflatie.
In goede economische tijden kost zoiets veel geld – getuige de moeite die het de Verhofstadt regeringen kostte om overschotten op de begroting te boeken. In slechte economische tijden wurgen deze afspraken simpelweg de begroting van ons land.
Eén van de wegen naar een begrotingsevenwicht zal onvermijdelijk leiden over het bijstellen van dit compromis. Laat deze federale regering nu net een liberale begrotingsminister én een socialiste minister van gezondheidszorg hebben.
Het wordt een warme september maand.